4 kadencja, 66 posiedzenie, 1 dzień (07.01.2004)
Interpelacja nr 4305
do ministra pracy i polityki społecznej
w sprawie świadczeń pieniężnych dla cywilnych ofiar wojny
Osoby cywilne, które doznały uszczerbku na zdrowiu w wyniku działań wojennych lub w wyniku niewypałów, miały otrzymywać świadczenia na podstawie ustawy z 20 lipca 2001 r. o świadczeniu pieniężnym dla cywilnych ofiar wojny. Ustawa miała wejść w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., jednak termin ten był dwukrotnie przesuwany, aż została ona uchylona ustawą z dnia 16 grudnia 2004 r. o rekompensacie przysługującej w związku z odstąpieniem w roku 2002 od waloryzacji dodatku kombatanckiego.
W opinii wielu obywateli takie działanie obniżyło autorytet organów państwa. Wiele osób podkreśla, że przyjęciem ustawy Sejm III kadencji rozbudził nadzieję na uzyskanie świadczeń, a następnie Sejm IV kadencji, uchylając ustawę, okpił niedoszłych świadczeniobiorców. Z kolei strona rządowa wskazywała wówczas m.in. na trudne do oszacowania skutki finansowe wejścia w życie tejże ustawy. Debata odbywała się w obliczu załamania się stanu finansów państwa. Sprawa zmiany polityki państwa w kwestii świadczeń pieniężnym dla cywilnych ofiar wojny najlepiej ilustruje, w jaki sposób poprzedni Sejm i rząd walczył z tzw. dziurą budżetową, pozbywając się wielu zobowiązań przyjętych na siebie przez państwo polskie (oczywiście w innej sytuacji politycznej).
Dziś można powtórnie zadać pytanie, czy państwo powinno szukać oszczędności budżetowych w tym obszarze.
W tej kwestii występowałem już do Pana Ministra Krzysztofa Michałkiewicza (pismem z dnia 6 marca 2006 r.) w indywidualnej sprawie, przedstawiając historię obywatela, który w 1945 r. stracił oko w wyniku eksplozji. Jest cywilną ofiarą wojny. Jego przypadek jest łatwy do udokumentowania. Brak oka sprawiał mu poważne kłopoty i uniemożliwiał podejmowania wielu prac, co widocznie przyczyniło się do jego dalszych losów życiowych i zawodowych. Do dziś nie uzyskał żadnego wsparcia ani rekompensaty z tego tytułu. Na przeszkodzie stoi brak stosownych regulacji prawnych. Tymczasem w Polsce wciąż żyje jeszcze wiele osób poszkodowanych w czasie wojny i problem ten wymaga systemowego rozwiązania.
Ministerstwo w odpowiedzi na moje pismo przyznało, że w obecnym stanie prawnym nie ma uregulowania przyznającego świadczenia cywilnym ofiarom wojny, które doznały uszczerbku na zdrowiu w wyniku działań wojennych, i że winno to być uregulowane na drodze odrębnej ustawy. Stąd uprzejmie proszę o odpowiedź na następujące pytania:
1. Czy Ministerstwo planuje przygotowanie projektu ustawy w sprawie świadczeń pieniężnych dla cywilnych ofiar wojny? Jeśli tak, to jakie są kierunki tych zmian?
2. Czy Ministerstwo posiada wiedzę, ilu osób dotyczyłaby omawiana regulacja oraz czy ma analizę skutków finansowych wejścia w życie omawianej ustawy?
Z poważaniem
Poseł Roman Czepe
Warszawa, dnia 20 lipca 2006 r.